ΣΤOY ... ΠΕΙΡ~αιώτη ΤΟ ... ουζερί ~ ΛΟΓΙΑ ΠΙΚΡΑ ~ ΚΟΡΜΙΑ ΝΕΚΡΑ ~ ΒΛΕΜΜΑ ΣΒΗΣΜΕΝΟ !!!
Χωρίς k n o w ... how και μόνο με " c u l t u r e " ????
Σύνδεσμοι


Τα ... (ΧΑ)ΜΟΠΟΥΛΙΑ του ... (ΧΑ) ...
917 αναγνώστες
Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010
14:13
Σχετικές μετοχές:
ΑΛΚΑΤ ΑΛΣΙΝ ΤΕΚΔΟ ΥΑΛΚΟ
Αξιολογήστε το άρθρο 
7 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

14/05 14:17  PREMIUM
Ποια από τα ΑΛΗΘΙΝΑ υποτιμημένα ... XAμοπούλια-XAρτάκια του ΧΑ αναμένετε να επωφεληθούν από την προδιαγραφόμενη ελληνοτουρκική ... φιλία και...συνεργασία ???
14/05 14:19  PREMIUM
Αναμένω πραγματικά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ και ΕΚΤΥΦΛΩΤΙΚΑ αποτελέσματα από την ... "προσέγγιση" όπως στο παραπάνω ελληνοτουρκικό ... τσιφτετέλι ! :-) Καλό απόγευμα ΠΑΝΤΑ με χαμόγελο !
14/05 14:22  χορδιστής συναισθημάτων
Στρατηγικός τουρισμός


Την ώρα που παλεύουμε για να κρατήσουμε την ιστορία μας μέσω της μνήμης μας, οι δικοί μας θεωρούν ότι αυτός ο αγώνας είναι αναχρονικός. Μας εξηγούν ότι με έναν μεταμοντέρνο τρόπο πρέπει να ξεπεράσουμε τις νοητικές μας δυσκολίες και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με ρεαλισμό. Προωθούν μεθοδολογίες που επικεντρώνονται αποκλειστικά στα κοινά σημεία που έχουμε με όλους όσους έχουμε διαμάχες. Για να μην έχουμε διαμάχες, σβήνουμε τις μάχες μας. Και στην ουσία, μας επιβάλλουν την κυριαρχία του κενού.

Την ίδια ώρα, οι φιλικές μας σχέσεις αντιμετωπίζουν το όλο θέμα με έναν καθαρά ελληνικό τρόπο όπου ο πολιτισμός έχει τον κύριο ρόλο. Προσπαθούν να αποδείξουν ότι όλη η ιστορία τους είναι το αποτέλεσμα ενός συγκριτισμού όπου η διαφορά και η ποικιλία θεωρούνται ως πλούτος. Η καλύτερη μέθοδος για να το αποδείξουν είναι η εφαρμογή αυτών των νοητικών σχημάτων στον τομέα του τουρισμού.

Στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ο τουρισμός είναι ένας πλούτος. Δεν εννοούμε τον μαζικό τουρισμό που έχει φτάσει ούτως ή άλλως στα όριά του. Ο τουρισμός πια δεν έχει νόημα, αν δεν είναι ποιοτικός. Το πρόβλημα είναι ότι η χώρα μας δεν κατανόησε ακόμα πόσο στρατηγικός πρέπει να είναι ο τουρισμός μας. Το θέμα δεν είναι πια το συγκριτικό πλεονέκτημα διότι στην ουσία δεν υπάρχει, αν ο τουρισμός δεν έχει ως υπόβαθρο τον πολιτισμό. Όμως ακόμα και αυτό δεν επαρκεί πια. Ο πολιτισμός, αν δεν εφοδιαστεί με στρατηγική, δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στη βαρβαρότητα και στις επιθέσεις της λήθης.

Στην Τουρκία, ο τουρισμός είναι ένας οικονομικός πόλεμος. Όλες οι κινήσεις έχουν έναν και μόνο σκοπό, την ανάδειξη του κράτους. Και αν χρειάζεται να μετατραπεί όλη η ιστορία σε εργαλείο προπαγάνδας, δεν έχει σημασία. Η αιχμή του δόρατος είναι η Κωνσταντινούπολη. Ως διαχρονικό κέντρο πολιτισμών, η Πόλη είναι ο ιδανικός στόχος του τουρισμού ως στρατηγική οντότητα. Κάθε κατάκτηση, κάθε καταπάτηση μετατρέπεται αποτελεσματικά σε ελκυστικό κέντρο. Κάθε ήχος, κάθε χρώμα αποκτά μία νέα ερμηνεία για
14/05 14:23  χορδιστής συναισθημάτων
να λειτουργήσει το τουρκικό δόγμα. Ο τουρισμός πρέπει να είναι προσωρινός και κατά κάποιο τρόπο προσφυγικός. Πρέπει όλοι να θέλουν να πάνε στην Κωνσταντινούπολη, όχι όμως για να μείνουν. Το καλύτερο θύμα αυτού του στρατηγικού τουρισμού είναι το ελληνικό στοιχείο. Το αγκίστρι είναι το σύμβολο, η εικόνα. Ενώ η πραγματικότητα είναι ότι το σύμβολο έγινε συμβολικό και δεν έχει πια νόημα. Οι Έλληνες επισκέπτες δεν συναντούν τους απελαθέντες, μόνο τις οικίες τους, τις περιουσίες τους. Η Τουρκία δημιουργεί το οικονομικό της μέλλον πουλώντας το πολιτιστικό μας παρελθόν. Και κάθε αγορά είναι μία επιπλέον εγκατάλειψη.

Όμως ακόμα και πληγωμένη, η Κωνσταντινούπολη μπορεί να παίξει τον ρόλο του αναγεννησιακού στοιχείου μέσω μίας νέας μορφής αντίστασης. Διότι όπως λέει ο ποιητής «για να σε γονατίσουν πρέπει να γονατίσεις».

Ξέρουν οι τρελλονησιώτες μας ότι τα εκκλησάκια του αιγαίου
ειχαν δυτό χαρακτήρα...σε πολλές περιπτώσεις αν ειχες εκκλησάκι
στο χωραφάκι σου-στην αγονη γή σου μπορουσες να γλυτώσεις κάτι
απο τον φόρο του Αγά η του ντόπιου έλληνα "κουμάντου"- και
φτιάχνοτας χαμηλή την είσοδο της ο τούρκος για να μπεί έπρεπε
να σκύψει-ουσιαστικά να προσκηνύσει και μπαίνοντας ειχε φάτσα κάρτα
την εικόνα της παναγίας...
Πάντα μας έσωζε ο άι Νικόλας-τα ταξίδια μας ανα τον κόσμο
σαν πρόσφυγες απο ανάγκη...
http://www.youtube.com/watch?v=-30K6RYIjds
θα δεχθούμε μια θυμοφοβική επίθεση φιλίας
Απο σημερα και για χρόνια...
-ποιός ακούει όμως...τώρα-γιατί μετά αν το ακους ειναι αλλιως...
~~~@~~~
14/05 14:24  χορδιστής συναισθημάτων
14/05 14:28  PREMIUM
Η ΑΛΣΙΝ ... η ΤΕΚΔΟ , η ... ΜΟΝΤΑ , η ... ΥΑΛΚΟ ??? Μήπως ??? Τί λες ???
14/05 14:33  χορδιστής συναισθημάτων
το θέμα ειναι οτι κλεινοντας τον εικοσαετή
κύκλο ...οι τουρκοι εχοντας δοκιμασει
το "οθωμανικό δίκαιο" του ΔΝΤ και έγινε καλά
μας λέει και για πάρτη τους(τριπλή πάρτη έχουν αυτοι οι τεχνοκράτες) να μας βοηθήσει.
Οπότε εμείς σαν ηγούμενοι της ειρήνης και
της ανάπτυξης γινόμαστε καλά και αυτοί
ειναι οι πρό-ηγούμενοι...
Προβλέπω αύξηση των gay...
~~~@~~~
14/05 14:34  χορδιστής συναισθημάτων
αυτό λέω...χανουμάκια...εγίναμε κυρ χρήστο
~~~@~~~
14/05 14:37  PREMIUM
Μ΄ έχεις δει να συνοδεύω σε ... τσιφτετέλι ??? Και όχι ντάμες σαν τη ... Φιντέ ! Χε χε χε ...
14/05 15:17  PREMIUM
Να ... και η ζηλιάρα η ... ΑΛΚΑΤ ! Δίνει το μήνυμά της στο ... tableau ! :-)
Λέτε να μας δουν με άλλο ... μάτι τα Γαλλάκια στο εξής ;-) http://discount.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=24952&blid=357
14/05 16:23  χορδιστής συναισθημάτων
ΠΗΓΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ



1- Η σημαία
2- Η διαχρονία
3- Η σύνθεση
4- Η γραφή
5- Η θυσία
6- Η σέρρα
7- Η καραγκούνα
8- Η Αργώ
9- Ο γιαλός
10- Το υδραγωγείο
11- Τα κάστρα
12- Ο Καραγκιόζης
13- Η αναζήτηση
14- Η ταυτότητα
15- Η παπαρούνα
16- Θαλασσινό ψηφιδωτό
17- Του αφρού η αναγέννηση
18- Ανάμνηση Ανατολής
19- Γαλάζιο πάθος
20- F
21- Η θάλασσά μας
22- Το σαμιώτικο πνεύμα
23- Οι ιππείς της Αποκάλυψης
24- Της θρησκείας τα μυστήρια
25- Του κάστρου το μοιρολόι
26- Ο ικαριώτικος σκοπός
27- Της Χίου η τύχη
28- Το μαύρο κομπολόι
29- Πάθος θεού
30- Της ρωμιοσύνης η μπαλάντα
31- Της λευτεριάς οι κλέφτες
32- Η πληγή της Πόλης
33- Το κυπαρίσσι της μνήμης
34- Οι βρακάδες της Μακρινίτσας
35- Η κίτρινη αποθήκη
36- Η αντίσταση του χρόνου
37- Ο πρώτος δάσκαλος
38- Η ελπίδα της σιωπής
39- Η χαμένη πατρίδα
40- Ο κόμπος του πεπρωμένου
Η σημαία



Μοιρολογώ για την Κύπρο και βλέπω μια σημαία
με μία ημισέληνο που σείεται λαθραία.
Καραμανίτες σκότωσαν της Κύπρος το καμάρι,
Κάκαρο τον ελέγανε τ' άξιο παλληκάρι.

Ενθυμούμαι την κατοχή και βλέπω μια σημαία
αγκυλωτή, τρομαχτική που ανεμίζει χυδαία.
Ο Γλέζος, ο λεβέντης πηγαίνει και τη βγάζει
και με τούτη του την πράξη τον ουρανό αλλάζει.

Κοιτάζω την Ακρόπολη και βλέπω μια σημαία
ηλιόλουστη, κυανόλευκη που κυματίζει ωραία.
Συμβολικά και γραμμικά ηρωικά θηρία
χαράξανε τον θάνατο και την ελευθερία.



Η διαχρονία



διακρίνω πάνω σε πινακίδα
γεμάτη γραμμική βήτα? παράξενη σελίδα.
ΔIONYΣOΣ διαβάζω σε μία αρχαία στήλη,
μαρμάρινο αλφάβητο? υπερήφανη ύλη.
διαστέλλω σε βυζαντινή σφραγίδα,
σοφή παλαιογραφία? περίεργη ελπίδα.
Γέννηση, αναγέννηση και γενναιοφροσύνη
χαρακτηρίζουν αυτήν τη θεϊκή ρωμιοσύνη.



Η σύνθεση

Ο πανέμορφος νέος στο Πήλιο αναθρεμμένος
γίνεται πολυμήχανος αν είναι αναγκασμένος,
γιατί ο αξιωματικός μονόχρωμος βαδίζει
ενώ ο Δούρειος Ίππος πολύχρωμος κερδίζει.

Ο γενναίος πολεμιστής, ο αετός της Τροίας,
έγινε άξιος στοχαστής, γλαύκα της εμπειρίας.
14/05 16:24  χορδιστής συναισθημάτων
Η ύβρις του Αχιλλέα βαστούσε μια ασπίδα,
το βλέμμα του Οδυσσέα σηκώνει μια ελπίδα.



Η γραφή



Το ηρωικό νόημα, η ψυχή τ' Οδυσσέα
χρειαζόταν τον Όμηρο για να φανεί ακμαία.
Η μαιευτική έννοια, η σκέψη του Σωκράτη
χρειαζόταν τον Πλάτωνα για να τη δουν τα κράτη.
Η χριστιανική αίσθηση, η φωνή του Σωτήρα
δίχως τον Άγιο Παύλο δεν θα γινόταν πείρα.
Κι ο διαχρονικός λόγος κι η γνώση του ανθρώπου
έχει ανάγκη τη γραφή του ελληνικού τόπου.



Η θυσία



Θυμούμαι τον Κυνέγειρο που 'χασε τη ζωή του
στη μάχη του Μαραθώνα κρατώντας με την πυγμή του
ένα εχθρικό καράβι που στάθηκε μοιραίο ?
με τσεκούρια οι βάρβαροι σκότωσαν τον γενναίο.

Θυμούμαι και τους αθώους που 'χασαν τη ζωή τους
στην καταστροφή της Σμύρνης βαστώντας με την ψυχή τους
τις βυζαντινές εικόνες και τη χριστιανοσύνη ?
με μαχαίρια οι βάρβαροι έσφαξαν την ειρήνη.

Ο θρήνος γίνεται θρύλος μόνο με τη θρησκεία
κι ο Έλληνας ελληνισμός μόνο με τη θυσία.



Η σέρρα



Ακούγοντας αλ ασσαά , βλέπω ξιφομαχία,
πανάρχαια, συμβολική, γεμάτη σημασία.
Τσακίσματα και βήματα παλεύουν με τη σέρρα
και βλέμματα ποντιακά ξεσκίζουν τον αέρα.
Μια κίνηση ή μια κραυγή κι η μνήμη ξανανθίζει,
μια αλλαγή ή μια στροφή κι ο μύθος ξαναρχίζει.
Κατάμαυροι πολεμιστές από τη Ρωμανία
με τον ρυθμό του κεμεντζέ χτυπούν την ιστορία.



Η καραγκούνα



Γενναίοι Καραγκούνηδες πριν απ' εκατό χρόνια
ξαναγινήκατε Ρωμιοί με βόλια και κανόνια.
Νικήσατε τσιφλικάδες σ' αιματηρούς αγώνες,
λευτερώσατε τη χώρα, σκλαβωμένη αιώνες.
Κι όμως ποιος χορός εξηγεί τα κατορθώματά σας,
ποιο τραγούδι ερμηνεύει τόσα καμώματά σας;
Μοναδική εξαίρεση είναι η καραγκούνα
που διακριτικά μιλά για παλαιά φουρτούνα.



Η Αργώ



Το πεπρωμένο σου Αργώ το κοιτάζουν με δέος,
μυθολογία και χαλκός έχουν μεγάλο κλέος.
Ακίνητη μετέωρη σαν σπάνια ιδέα
ναυάγησες στον ουρανό, αιώνια παρέα.
Με το μυαλό του στοχαστή, με σένα βάζω πλώρη
για όνειρα ελληνικά, κλεμμένα με το ζόρι.
Κωνσταντινούπολη μην κλαις, μια μέρα θα 'ρθε
14/05 16:24  χορδιστής συναισθημάτων
μια μέρα θα 'ρθει η ώρα
γι' αυτό κάνε υπομονή και προσευχήσου τώρα.



Ο γιαλός



Κόσμημα στον ορίζοντα, γαλάζια ιδέα,
όταν σε συλλογίζομαι μιλώ στον Οδυσσέα.

Κύμα ηλιοστάλαχτο, το έργο σου θαυμάζω,
πάνω σε κάποιο βότσαλο, τον μύθο μας διαβάζω.

Κάθε χάδι της θάλασσας τα βάσανά μας σβήνει,
γράφει τις περιπέτειες και ίχνη δεν αφήνει.

Κείμενα μες στον άνεμο, σελίδες μες στην άμμο,
άγνωστα αντικείμενα, σας βρήκα εδώ χάμω.



Το υδραγωγείο



Ο γνωστός Πολιορκητής από τη Θεσσαλία,
Δημητριάδος αρχηγός είπε δημηγορία:
«Ανάγκη πολιτείας, ανάγκη κοινωνίας:
η αναζήτηση νερού αλλά κι αθανασίας».

Ύστερα αναγόρεψε μέγα υδραγωγείο,
του ανθρώπου ο ποταμός, της γνώσης μεγαλείο.
Το δημιούργημα μετά από πολλούς αιώνες
έγινε απολίθωμα που σπάζουν οι χειμώνες.

Τους στύλους που παρέμειναν, οι τωρινοί Βολιώτες
τούς ονομάζουν τα δόντια ? ιστορικοί ιππότες,
παράξενα ερείπια, πεθαίνοντας στη λήθη,
επαναφέρουν τη μνήμη, ξαναγίνονται μύθοι.



Τα κάστρα



Σαν αντικρίζω τελικά των Καθαρών τα κάστρα
που σημαδεύουν τολμηρά τον ουρανό και τ' άστρα,
καταλαβαίνω τι θα πουν θρησκευτικές αιρέσεις:
ανεκτικότητα, ζωή, άνθρωποι κι εξαιρέσεις.
Παρατηρώ με θαυμασμό, καταδιωγμένους φάρους
της τελειότητας πηγές, προσκυνητές του θάρρους.
Οι θρυλικοί ειρηνιστές, πύργοι νοημοσύνης
μάς εξηγούν και μυστικά ελευθεροφροσύνης.



Ο Καραγκιόζης



Απλό χαρτί σ' ένα κουτί
του χρώματος μουντζούρα
μικρό κορμί δίχως ψυχή,
πολύτιμη φιγούρα.

Όταν του έρθει ο σεβντάς
πεθαίνει ο γκιαούρης,
τότε γεμίζει ο ντουνιάς
και βγαίνει ο καμπούρης.

Το παλληκάρι της σκιάς
με το μακρύ το χέρι
ανάβει το φως της καρδιάς,
αθάνατο ξεφτέρι.

Είναι ο μύθος του φτωχού,
του λόγου παραστάσεις,
κι έγινε θρύλος του λαού,
του γέλιου αντιστάσεις.

14/05 16:25  χορδιστής συναισθημάτων
Η αναζήτηση



Ένας νέος Προμηθέας που έψαχνε ειρήνη,
ανέβηκε στην Πορταριά να ρωτήσει την κρήνη
πώς και πού μπορούσε να βρει πηγή της ρωμιοσύνης?
και αφότου άκουσε πως απάντηση εκείνης
ήταν ότι γης ιδρώτας είναι η θάλασσά μας,
κατέβηκε στο Χορευτό στα μέρη τα δικά μας.
Όταν έφτασε, έσκυψε και βούτηξε το χέρι
και έπιασε μια χούφτα φως, γαλάζιο αστέρι.



Η ταυτότητα



Αναζητώ το παρελθόν,
της μνήμης τον καθρέφτη
και διασχίζω το παρόν,
του μέλλοντος τον κλέφτη.

Μα πού να βρω στη μοναξιά,
της τύχης καταδότη,
αυτόν που ψάχνω βιαστικά
του κόσμου τον δεσμώτη;

Αναζητώ τη λευτεριά,
της μοίρας τον αντάρτη
και διασχίζω τη στεριά,
της θάλασσας τον χάρτη.

Μα πού να βρω στην ξενιτειά,
της λήθης συνωμότη,
αυτόν που ψάχνω τελικά
του μύθου τον ιππότη ;



Η παπαρούνα



Πήρα νερό στον ποταμό,
τα δάκρυα του κόσμου,
κι ανέβηκα σ' ένα βουνό
να ξαναβρώ το φως μου.

Πάνω εκεί στον ουρανό
βρήκα μια παπαρούνα
που έμοιαζε με φυλαχτό
για τρομερή φουρτούνα.

Το δειλινό των λουλουδιών
έπαιζε κομπολόι,
μα ο σκοπός των τραγουδιών
έλεγε μοιρολόι.

Τα δροσερά ψηφιδωτά
μοσχοβολούν στο χώμα,
γιατί οι ρίζες στα βαθιά
νιώθουν της γης το σώμα.

14/05 16:25  χορδιστής συναισθημάτων
Θαλασσινό ψηφιδωτό



Εδώ και χρόνια κουβαλώ
τους μαρμαρένιους μύθους
και να χαράξω προσπαθώ
τους ξεχασμένους λίθους.

Κάθε φορά που νοσταλγώ
της λησμονιάς τα ίχνη,
αναθυμάμαι και πονώ
τη θρυλική πολίχνη.

Εδώ και χρόνια τα νησιά
που πλέουν και χορεύουν,
με την ανάγκη συντροφιά
στο πέλαγος παλεύουν.

Κάθε φορά που καρτερώ
της θάλασσας το σώμα,
το βλέμμα μου στον ουρανό
αναζητεί το χρώμα.



Του αφρού η αναγέννηση

στο έργο του Δημήτρη Χορδάκη



Το άνοιγμα του ουρανού, μελαχρινό λιμάνι,
το αίνιγμα ωκεανού, ομηρικό σεργιάνι.
Η πινελιά δημιουργεί γαλάζιες σταγόνες
κι η ομορφιά αποζητεί ελληνικούς αιώνες.

Στο περιγιάλι η δροσιά μοσχοβολάει δυόσμο,
σαν καλοκαίρι μια Ρωμιά με φως καλεί τον κόσμο.
Ιωνική η λευτεριά της καμπυλότητάς της
κι ερωτική η ανθρωπιά της θηλυκότητάς της.



Ανάμνηση Ανατολής



Το βλέμμα μου σε καρτερεί
κι ο ουρανός σου κλαίει,
η δίψα μου σε λαχταρεί
κι η θάλασσά σου καίει.

Ανατολίτικο σκοπό
παίζει το κανονάκι,
και δάκρυα αντί ποτό
γεμίζουν ποτηράκι.

Η σκέψη μου σε νοσταλγεί
και τα βουνά σου τρέμουν,
η μνήμη μου σε πεθυμεί
και τα παιδιά σου τρέχουν.

Παίρνω λοιπόν τον μπαγλαμά
και ρίχνω με μεράκι
παλιά ρεμπέτικη πενιά
και πίνω το φαρμάκι.



Γαλάζιο πάθος



Έχει το χρώμα τ' ουρανού
η μυθική σου σάρκα,
το μυστικό που 'χεις στον νου:
ηλιοκαμένη βάρκα.

Το χάδι σου το τρυφερό
ξεσκίζει τους χειμώνες,
το σώμα σου το δροσερό
τυλίγει τους αιώνες.

Έχεις βαθιά σου μια πληγή
και ψάχνεις να την κρύψεις,
δείξε πως είσαι απαλή
και ξέχασε τις θλίψεις.

Το πεπρωμένο της στιγμής
ποτέ δεν κάνει λάθος,
στο καλντερίμι της ζωής
ακολουθεί το πάθος.
14/05 16:26  χορδιστής συναισθημάτων
F



Στην εποχή της σιωπής ακούω ιστορία,
είναι κομμάτι μουσικής γραμμένη μαρτυρία
του χάλκινου ελληνισμού, μοναδική ουσία
ελεύθερου πολιτισμού, αληθινή θυσία.

Θέλω να βρω τον θησαυρό στα γλωσσικά σου τείχη,
γιατί εκεί έχουν κρυφτεί μυστηριώδεις στίχοι
και με το βλέμμα της σκέψης μες στο αρχαίο δράμα
να δω το πνεύμα της λέξης, το ξεχασμένο γράμμα.



Η θάλασσά μας



Γεωμετρία του γιαλού, αισθητική του βάθους
μυροδοχείο του φτωχού και ηθική του πάθους.

Το κύμα φέρνει τη γεύση του έρωτα στα χείλη,
τα δάκρυα και τη γνώση, το αλμυρό σταφύλι.

Αφηρημένη μουσική το θεϊκό σου στόμα
και δακρυσμένο φιλί, το απαλό σου σώμα.

Κοσμολογία του λαού, στοιχείο που ενώνει,
υγρή μορφή του ουρανού κι αρχή που δεν τελειώνει.



Το σαμιώτικο πνεύμα



Σε τούτο το μικρό νησί μες στα βουνά χαμένα,
χωριά παραδοσιακά με μυρωδιές βαμμένα
έχουν πέτρινους ποταμούς π' αθόρυβα διαβαίνουν
τους γαλανούς μας πειρασμούς και μας καταλαβαίνουν.

Στα μοναστήρια τα ψηλά δεν μένει πια κανένας,
στη θάλασσά μας την πιστή πηγαίνει ο καθένας.
Τ' αμπέλια θέλουν τον γιαλό και δίνουν με τις ρώγες
φιλιά διονυσιακά στις αφρισμένες φλόγες.



Οι ιππείς της Αποκάλυψης



Άραξε πάνω στο βουνό το λαμπερό καράβι
έφερε μέσα του το φως του κόσμου που ανάβει
τη λογική και το μυαλό: βυζαντινή ουσία ?
χειρόγραφα, περγαμενές, Δευτέρα παρουσία.

Δούρειος ίππος τ' ουρανού, θαύμα χριστιανοσύνης,
κάστρο της Αποκάλυψης και της ρωμιοσύνης.
Βιβλιοθήκη μυστική και ισχυρή σοφία
φυλάν του Αριστοφάνη την κρυφή κωμωδία.



Της θρησκείας τα μυστήρια




Ένας δικέφαλος Ρωμιός πάνω στο μοναστήρι
πήγε να δει τον γιο και βρήκε πανηγύρι.
Ο ύμνος ο βυζαντινός τού θύμισε το άσμα
της αρχαιότητας και της μελωδίας το πλάσμα.
Και άκουσε την Παναγιά την τρυφερή του μάνα
που έκλαιγε κάθε φορά που σήμαινε η καμπάνα.
Εκεί κατάλαβε γιατί το δάκρυ του αιώνα
αναζητεί μες στον Χριστό ανθρώπινη εικόνα.



Του κάστρου το μοιρολόι



Το μονοπάτι το λευκό δαιδαλικά πηγαίν
14/05 16:26  χορδιστής συναισθημάτων
Το μονοπάτι το λευκό δαιδαλικά πηγαίνει
στο κάστρο το βυζαντινό που στοϊκά πεθαίνει.
- Διαβάτη που περνάς εδώ μην κλάψεις που σωπαίνω,
θυμίσου μόνο τον λαό τον παραπονεμένο.
Δεν θέλω να προσευχηθείς ούτε να προσκυνήσεις
δυο λόγια μόνο να μου πεις και να με χαιρετήσεις.
Εκεί μιλούν ελληνικά ή ξέχασαν τη γλώσσα,
φιλούν ακόμα τον σταυρό ή άφησαν τη δόξα;



Ο ικαριώτικος σκοπός



Μινωικά λευκά φτερά τον ουρανό μας καίνε
και τα ορθόδοξα κεριά στην εκκλησία κλαίνε.
Το παλληκάρι της Κνωσσού δεν πέθανε ακόμα
το πέλαγος και τα νησιά είναι δικό του σώμα.

Παράδειγμα του στοχαστή, ιπτάμενη σκυτάλη ?
ο ήλιος είναι ακριβός, θέλει δουλειά μεγάλη:
θέλει τις σκέψεις τις σκληρές και όχι παραμύθια
θέλει θυσίες τολμηρές και μόνο την αλήθεια.

Της Χίου η τύχη



Είδα τα σπίτια τα παλιά
στο ξεχασμένο Κάστρο
κι ένιωσα πόνο στην καρδιά
για το πεσμένο άστρο.

Εικόνες άγιες κι ιερές
στ' ωραίο παλατάκι
κοιτάζουν άφοβα το χθες:
κομμάτια δίχως σκάκι.

Είδα τη βάρβαρη σφαγή
τις πράξεις των θηρίων
κι άκουσα μέσα μου κραυγή,
το κλάμα των μνημείων.

Εικόνες νέες εποχές
αργά ξαναχορεύουν
και βλέπω άσπρες φορεσιές
που ξαναζωντανεύουν.



Το μαύρο κομπολόι



Ένας ανώνυμος θεός
έπιασε μοιρολόι
κι ο γενναιόδωρος γιαλός
του 'δωσε κομπολόι.

Τα μαύρα βόλια του θεού
αθόρυβα λαλούνε
και με τον ήχο του γιαλού
κρυφά αντιλαλούνε.

Ο λόγος είναι γραμμικός
κι η λέξη ένα κύμα,
ο θρήνος είναι αρχικός
κι η σκέψη ένα θύμα.

Ο κούρος του ωκεανού
κοιμήθηκε στο χώμα
κι ο κόσμος του αληθινού
δεν ξύπνησε ακόμα.



Πάθος θεού



Εκείνος ήτανε θεός
παλιός και ξεχασμένος,
εκείνος ήτανε Ρωμιός
φτωχός και πονεμένος.

Αποζητεί μες στο κενό
τα μυστικά της χώρας:
τη θάλασσα, τον ουρανό
και το φιλί της ώρας.

Εκείνος ήτανε απλός
δεν ήθελε παζάρια,
εκείνος ήτανε αγνός
και πέταξε τα ζάρια.

Μα στην παρτίδα της ζωής
το πιο μεγάλο λάθος
είναι να κλαις και να πονείς
τα δειλινά με πάθος.



Της ρωμιοσύνης η μπαλάντα



Πήγα στ
14/05 16:27  χορδιστής συναισθημάτων
Πήγα στα κάστρα των βουνών για να σε βρω αρχή μου,
πήγα στα σπίτια των χωριών για να σε δω ψυχή μου.
Εκεί που βρίσκεται ψηλά βασανισμένη μνήμη
εκεί που λέγεται κρυφά κατεστραμμένη φήμη.
Χάραξα πέτρες και κορμούς, περγαμενές της φύσης,
μίλησα μ' άντρες και βοσκούς ανατολής και δύσης.
Εγώ σε έψαχνα παντού στης ξενιτειάς τα μέρη
κι εδώ σε βρήκα ξαφνικά να μου κρατείς το χέρι.



Της λευτεριάς οι κλέφτες



Έχουν νταούλι και βιολί, κλαρίνο και λαγούτο
και παίζουν ούλοι τους μαζί το κλέφτικο ετούτο.
Ακούγοντας τη μουσική τ' αδέρφια πιάνουν κλάμα,
θυμήθηκαν την ομορφιά και τώρα κάνουν τάμα.
Παίρνουν ντουφέκια και σπαθιά, μπαρούτι και κανόνια
να ξαναβρούν τη λευτεριά, κρυμμένη μες στα χιόνια.
Τον Χάρο δεν φοβούνται πια, δεν θέλουν τα παιδιά του,
καλύτερα στην ξενιτειά παρά μες στη σκλαβιά του.



Η πληγή της Πόλης



Τρεις μέρες κάψαν τον ντουνιά
φράγκοι και σταυροφόροι,
τρεις μέρες κλέψαν τη Ρωμιά
βάρβαροι μισθοφόροι.

Τ' αγάλματα τα έλιωσαν
για να φτιάξουν τορνέσια,
τα μάρμαρα τα έσπασαν
και μας έβαλαν φέσια.

Πάτησαν την Αγια-Σοφιά
ύπουλοι κατελάνοι
κι ατίμασαν την ομορφιά
άγριοι βενετσιάνοι.

Τραυμάτισαν τη λευτεριά
βασάνισαν το κάστρο,
άρπαξαν όλα τα φλουριά
κι αφάνισαν το άστρο.



Το κυπαρίσσι της μνήμης

στον Άρη Φακίνο



Θεόρατος πολεμιστής
φυλάει καραούλι
κι αόρατος τραγουδιστής
χτυπάει το νταούλι.

Από την αϊτοφωλιά
κοιτούν το κυπαρίσσι
που πετσοκόβει η τουρκιά
αχ! κόκκινο μεθύσι.

Το τυραννούν το φυλαχτό
των ανεμοδαρμένων
και κλαίει όλο το χωριό
των ανεμοπαρμένων.

Τα τείχη τους τα θρυλικά
δεν δέχονται το ούτι,
τα μάτια τους παίρνουν φωτιά
κι ανάβουν το μπαρούτι.



Οι βρακάδες της Μακρινίτσας

στο έργο της Αποστολίας Νάνου Σκοτεινιώτη



Γεννήθηκαν μια χαραυγή
στα πιο παλιά σοκάκια
τραγούδια δίχως εποχή
είν' τα σταυραδερφάκια.

Οι αναμνήσεις με καφέ
και τσίπουρο γραμμένες
είναι στιγμές με βερεσέ
απ' τους οχτρούς κλεμμένες.

Τα μέτωπά τους εξηγούν
ό,τι τα μάτια κρύ
14/05 16:27  χορδιστής συναισθημάτων
κρύβουν
και τα μπαστούνια διηγούν
ότι ποτέ δεν σκύβουν.

Όλη η μνήμη του χωριού
είναι το καφενείο
και οι λεβέντες του βουνού
το ζωντανό βιβλίο.

14/05 16:27  χορδιστής συναισθημάτων
Η κίτρινη αποθήκη



Μια ύπουλη υπογραφή
θερίζει τις ιδέες
κι η μυστική καταγραφή
γκρεμίζει τις παρέες.

Αθάνατη υπομονή
έχει η προδοσία,
θανάσιμη αναμονή
είναι η αμνησία.

Η απειλή της κατοχής
πλακώνει σαν το χιόνι
και το ποτό της ανοχής
ναρκώνει με αφιόνι.

Όταν ξεχάσει ο λαός
τη μνήμη και τα ήθη,
θα σκοτωθούν ο ουρανός
κι οι τελευταίοι μύθοι.



Η αντίσταση του χρόνου



Οι γίγαντες κοιτούν τη γη
με αρχοντιά και πόνο
όλη κι όλη μια πιθαμή
χαμένη μες στον χρόνο.

«Μας έδωσαν φτωχό ντουνιά
και ζήσαμε καψώνια,
μας έσωσαν η λευτεριά
και του φωτός τα χρόνια.»

«Ξεφύγαμε απ' τη σκλαβιά
του χώρου, της σελήνης
χάρις στα κάτασπρα πανιά
της μνήμης της ειρήνης.»

Διάστημα το χρονικό,
απόσταση η ώρα,
ανάστημα ιστορικό
επιθυμεί η χώρα.



Ο πρώτος δάσκαλος



Ήσουν ψηλός και τρυφερός
της κατοχής λεβέντης,
ήσουν γλυκός αφέντης
και κατακαλοκαιρινός.

Μου χάρισες το παρελθόν
το αίσθημα του πόνου,
το πάθημα του χρόνου
και το κλειδί των μυστικών.

Μου έλεγες στον ουρανό
μην ψάχνεις ουτοπία
στη γη θα βρεις τοπία
απίστευτα με το μυαλό.

Έχω τραγούδια στα μαλλιά,
ποιήματα με μέτρα,
έχω στο χέρι πέτρα
και νοσταλγία στην καρδιά.

Η ελπίδα της σιωπής



Η βραδινή αναμονή
το δειλινό τυλίγει
και στα κρυφά ανοίγει
την προμηθένια μας πληγή.

Μια καλοκαιρινή μορφή
με πληγωμένο βλέμμα
που κλαίει πάλι αίμα
διαβάζει άλλη σιωπή.

Η λήθη είναι μια στιγμή
που αγνοεί θυσίες,
χαμένες ιστορίες
και την κλεμμένη μας πηγή.

Μια μνήμη είναι ικανή
να μας λυτρώσει τώρα,
την τελευταία ώρα
από την άλλη κατοχή.



Η χαμένη πατρίδα



Είναι πληγή στον ουρανό
το θλιβερό αστέρι
κι είναι σπαθί στο δειλινό
το τρομερό ασκέρι.

Αλάνα της Ανατολής
ελληνικό χαρμάνι,
ανάγκη άλλης εποχής
θαλασσινό σεργιάνι.

Άδικες είναι οι οργές
που καταστρέφουν ώρες
κι άλικες είναι οι αυγές
όταν πεθαίνουν χώρες.

Ματιές, φωνές, φωτιές, κραυγές
πολιορκούν τα τείχη
κι ο άνεμος κι ο αμανές
παλεύουν με την τύχη.
14/05 16:28  χορδιστής συναισθημάτων
Ο κόμπος του πεπρωμένου



Τις ταραχές, τις δοκιμές,
τις θύελλες της χώρας
τις νιώθω σαν λαβωματιές
της μνήμης και της ώρας.

Περνώ στο νήμα των στιγμών
σιωπηλά στοιχεία
κι ακολουθώ το παρελθόν
ανοίγοντας βιβλία.

Δεν θέλω πια τους χωρισμούς,
τα σκοτεινά μας πάθη
και νοσταλγώ νέους δεσμούς,
τα φωτεινά μας λάθη.

Το δειλινό της ξενιτειάς
κάποτε θα περάσει,
μα το μαντίλι της σκλαβιάς
τον κόμπο δεν θα χάσει.


Έρτεν οι εμπόροι...μάνα...έρτεν οι εμπόροι...
http://www.youtube.com/watch?v=7omNyjN_lmk&feature=related
~~~@~~~
χορδιστής
σαρακατσανίδης
14/05 16:30  χορδιστής συναισθημάτων
Άθελα και αθόρυβα



Αρχικά ο πόλεμος ήταν μια σιωπή.
Τα θύματα ήταν περισσότερα
απ’ όσα μπορούσε ν’ αντέξει η γη.
Κανείς δεν τολμούσε να σπάσει
τα δεσμά που δεν γνώρισαν δεσμούς.
Άθελα και αθόρυβα οι άνθρωποι
πέθαιναν από αδιαφορία.
Ακόμα και τα μνημεία έκρυβαν
τις πληγές του χρόνου.
Τότε ακούστηκε η πρώτη κραυγή.
...
~~~@~~~

14/05 17:26  PREMIUM
Μαντέψτε τουλάχιστον "ποιον" ξέχασα να γράψω και με ... στεναχώρησε ... Παρασκευϊάτικα ! :-)
14/05 17:55  χορδιστής συναισθημάτων
Εφαγα μπαν...
~~~@~~~
14/05 18:05  ΦΤΗΝΙΑΡΗΣ
Για το ... καλό σου ! http://www.youtube.com/watch?v=J317DUqkYVU :-)
Εξάλλου έχουμε ... δουλειά στο blog ! Να ... "κρατήσουμε" τα ... κορίτσα ! :-)
14/05 18:22  PREMIUM
Και όχι ... μόνον ! :-) Στις 11μμ σούχω ... ροκιά (συν)banαρισμένε μου ! :-)
14/05 22:06  χορδιστής συναισθημάτων
14/05 22:08  PREMIUM
Γιώργο ... Η διακόσμηση στα τραπέζια στο γιουτιούμπι είναι ... κόκκινη !
Το ίδιο και οι περισσότερες ... γραβάτες των Ελλήνων καλεσμένων στο φόρουμ !
14/05 22:12  χορδιστής συναισθημάτων
τα πηρα με τις κατινιες
~~~@~~~
14/05 22:14  χορδιστής συναισθημάτων
"Ο σοφός άνθρωπος ζεί με την δράση,όχι με την σκέψη για δράση
ούτε με την σκέψη σχετικά με το τί θα σκεφτεί όταν θα
ολοκληρώσει την δράση του...Ξέρει οτι η ζωή του θα τελειώσει πολύ
σύντομα, ξέρει επειδή βλέπει, οτι τίποτε δεν είναι σημαντικότερο
απο οτιδήποτε άλλο...Έτσι,ο άνθρωπος της γνώσης ιδρώνει και
λαχανιάζει, κι άν κανείς τον προσέξει, βλέπει έναν καθ΄όλα
συνηθισμένο άνθρωπο, εκτός του οτι η τρέλλα της ζωής του
βρίσκεται υπό έλεγχο...
Αφού τίποτε δεν είναι σημαντικότερο απο οτιδήποτε άλλο, ο
άνθρωπος της γνώσης διαλέγει οποιαδήποτε πράξη και δρά σαν να
είχε σημασία γι'αυτόν.Η ελεγχόμενη τρέλλα του,του υπαγορεύει
πως αυτό που κάνει έχει σημασία και του επιβάλλει να ενεργεί
σαν να είχε, παρ΄όλο που ξέρει οτι δεν έχει-έτσι όταν ολοκληρώνει
την δράση του,αποσύρεται γαλήνιος και καθόλου δεν τον ενδιαφέρει
άν οι πράξεις του ηταν καλές ή κακές, αν ήταν επιτυχείς ή όχι..."
14/05 22:18  PREMIUM
Σε λίγο ... Ξύλινα σπαθιά ! Όπως λέμε Ξύλινα ... μπαούλα ! :-)
ΥΓ. Πού χάθηκαν τα ... κορίτσα ??? Δίνουν Πανελλήνιες ???
14/05 22:30  χορδιστής συναισθημάτων
Εμείς βρήκαμε που βρίσκονται τα λεφτά που έλεγε ο Πρωθ υπουργός… έστω και κάποια από αυτά. Να περιμένουμε άραγε να λάβει τα απαραίτητα μέτρα ή θα τους πάρει τηλέφωνο να τα… κρύψουν;

«Επιτέλους»! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;
Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;
14/05 22:32  χορδιστής συναισθημάτων
Αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα…
Από iconology2009

Σήμερα έζησα μιά από τις πιό πρόστυχες στιγμές της πολιτικοποιημένης μου ζωής. Είναι αλήθεια ότι δεν θυμάμαι ποτέ μου να έχω νιώσει τόση απαγοήτευση γιά τα πολιτικά πράγματα από αυτό που βίωσα σήμερα. Δεν έχει νόημα να το αφηγηθώ. Απο ιδιοσυγκρασία αποφεύγω τα εύκολα ανεκδοτολογικά και παρατηρώ τα γεγονότα στα οποία και εγώ εμπλέκομαι, όσο αυτό μού είναι δυνατό, αποστασιοποιημένα. Αυτό σε βοηθάει να έχεις καλύτερη εποπτεία των τεκταινόμενων και άρα να χαράξεις στρατηγική και αν αυτό σε παίρνει να ανασυντάξεις την τακτική σου. Σε βοηθάει όμως να δείς και ποιός μπαίνει στη μάχη γιά πλιάτσικο. Ποιός βρίσκει αφορμή γιά να κάνει καριέρα στα ερείπια που θα δημιουργήσει. Ποιός θέλει νεκρούς γιά να κάτσει πάνω τους. Γιά να το πώ παραστατικά: είδα τη Δαμανάκη του αύριο, τον Τζουμάκα του αύριο, τον Τσουκάτο του αύριο, τον Κύρτσο του αύριο, τον Τσίμα του αύριο. Μ’αλλα λόγια είδα την στρατιά των καινούργιων διεφθαρμένων του μέλλοντος.Τα φυντάνια μιάς μελλοντικής παρακμής. Και αντρίχιασα!

Το πολιτικό σκηνικό είναι σίγουρα ρευστό. Παρόλο ότι ο Παπανδρέου ρίχνει πολύ χρήμα στην πιάτσα γιά να σώσει το τομαρι του και τη δυναστεία του και να καταφέρουν να φέρουν σε πέρας το έργο που επωμίσθηκαν, το σίγουρο είναι ότι μικρομεσοπρόθεσμα ο Παπανδρέου θ’αναγκαστεί από τα πράγματα να εγκαταλείψει την ηγεσία της Ελλάδας (βοούν οι φωνές γιά απίθανη διασπάθιση χρήματος γιά στενούς προσωπικούς επικοινωνιακούς λογους του ίδιου και της δυναστείας του. Μιλάμε γιά παρά πολύ χρήμα, γιά χοντρά λεφτά…). Αυτοί που με νύχια και με δόντια στηρίζουν τώρα τον Παπανδρέου, θα προσπαθήσουν να τον κρατήσουν όσο το δυνατό πιό πολύ καιρό-τέτοιο κελεπούρι δεν βρίσκεται εύκολα! Ομως η αποφράς ημέρα είναι σίγουρο ότι κάποτε θα φτάσει. Άλλο τόσο σίγουρο είναι λοιπόν ότι έχουν βρεί την εναλλακτική στον αδειασμένο κάποια στιγμή ΓΑΠ. Αν με ρωτάτε πιστεύω ότι αυτός είναι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης: έχει όλα τα εχέγγυα που μιά υπεδύναμη ζητά από τους ευνοούμενους τ
14/05 22:33  χορδιστής συναισθημάτων
Όπως πάψαμε πιά να κυνηγάμε και να διεκδικούμε την τροφή μας εμείς οι ίδιοι γιά τον εαυτό μας και την αναθέσαμε αυτή την προαιώνια φυσική διαδικασία του να είμαστε κυνηγοί γιά να ικανοποιήσουμε τα βασικά μας ένστικτα και κυνηγοί σημαίνει να αγωνιστούμε, να βγούμε έξω και να τη διεκδικήσουμε, έτσι έχουμε πάψει πιά να είμαστε και διεκδικητικοί και αγωνιστικοί των δικαιωματων μας και των ελευθεριών μας. Αναθέτουμε πιά την επανάσταση σε κάποιους-αυτόκλητους-εκπροσώπους μας: τους δημοσιογράφους ας πούμε, τα κανάλια και τις εταιρείες δημοσκοπήσεων. Αυτοί θα καθαρίσουν γιά μας. Αυτοί θα μας υποδείξπυν τους ενόχους πολιτικούς, αυτοί οι ίδιοι θα μάς υποδείξουν και τους αθώους και επαγωγικά θα μας υποδείξουν και τον ηγέτη μας. Έτσι φτάσαμε να μας κυβερνά αυτή η απίθανη μορφή, αυτό το γελοίο ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΟ, γιατί προκατασκευάστηκε σε κάποια επικοινωνιακά εργάστήρια στα υπόγεια του Μall της Washington καιμας πλασσαρίστηκε σαν η έσχατη σωτηριολογική λύση. Η περίπτωση λοιπόν αυτού του ανδρείκελου κάνει ξεκάθαρο το μηχανισμό πίσω από τη γελοία αυτή φιγούρα. Αν ο ευνοημένος πολιτικός είχε μιά κάποια συγκρότηση, ένα στοιχειώδες πολιτικό, ιδεολογικό, κοινωνικό και μορφωτικό προφίλ θα μπορούσε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και τους ψιθύρους. Το ακραίο όμως της περίπτωσης Παπανδρέου-ποιοτικά μόνο με τον δικτάτορα της Αίτής μπορεί να συγκριθεί σε φαιδρότητα-κάνει τη διαδικασία διάφανη και φανερή.

Αν λοιπόν -θεωρητικά μιλώντας πάντα- ξεσπάσει μιά βίαιη αλλαγή ηγεσίας στον τόπο, θα καταλάβω αν πραγματικά είναι λαϊκή και όχι κάτι άλλο σκηνοθετημένο και καθοδηγούμενο, αν, αντί οι εξεγερμένοι κατευθυνθούν στο “μπουρδέλλο” τη Βουλή(επιμένω κι εγώ:ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΙΔΙΟΙ!) αντίθετα κατευθυνθούν στις εδρες των καναλιών-ολων!-, των εφημερίδων -όλων(των μεγάλης κυκλοφορίας-και των φρη πρες φυσικά!),των ραδιοφώνων-όλων και των εταιρειών ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΩΝ-ΟΛΩΝ! Αυτά είναι τα εργαστήρια πολιτικής διαφθοράς. Στη πραγματικότητα η πολιτική διεφθάρη επειδή παρεισέφρυσαν με την απίθανη δύναμη τους ο
14/05 22:34  χορδιστής συναισθημάτων
Στη πραγματικότητα η πολιτική διεφθάρη επειδή παρεισέφρυσαν με την απίθανη δύναμη τους οι άνθρωποι των μιντια, της επικοινωνίας και του μαρκετινγκ. Αυτό είναι το αληθινό πολιτικό πρόβλημα. Η παθογένεια λοιπόν δεν βρίσκεται στον έτσι κι αλλιώς εκτεθειμένο και αναλώσιμο πολιτικό αλλά στις κρυφές και ύπουλες εκείνες δυνάμεις που διαμορφώνουν καικαθοδηγούν την πολιτική. Οι Βερσαλίες δεν είναι η Βουλή και τα σπίτια των πολιτικών αλλά τα Μίντια και το πολιτικό μάρκετινγκ. Μόνο αν οι λαϊκές δυνάμεις στοχεύσουν σ’αυτές τις ύπουλες και απίστευτα διεφθαρμένες οντότητες θα έχουν την ελπίδα ότι μπορούν να ελπίζουν σε κάτι αυθεντικότερα δικό τους.

Οχι δεν είναι ο Χατζηνικολάου ο άνθρωπος μας , ούτε ο χαζοχαρούμενος Αναστασιάδης. Δεν είναι ο πρόστυχος λυρισμός του Τσαγκαρουσιάνου δική μας παραμυθία, ούτε ο αρριβισμός του Κωστόπουλου θα νιαστεί γιά το δικό μας θέμα. Αυτών τα παλάτια πρέπει να γίνουν στόχοι. Εδώ κατοικοεδρεύει η αληθινοί διαφθορά. Αυτοί είναι οι αληθινοί πυλώνες της διεφθαρμένης πολιτικής εξουσίας, γιατί αυτοί συγκαλύπτουν και μεσω συγκάλυψης προσπορίζονται κέρδη. Πώς γίνονται αυτοί δυνατοί; με την κρατική διαφήμιση πολιτικών που στηρίζουν. Οταν ακυρωθεί αυτή η δύναμη, τότε θα εξυγιανθεί το πολιτικό σύστημα.
~~~@~~~
14/05 22:35  χορδιστής συναισθημάτων
"πέμπτη εξουσία" τωρα
~~~@~~~
14/05 22:37  χορδιστής συναισθημάτων
Να υποθέσω ότι ΟΛΟΙ αυτοί που μετρούν σε τέσσερις τον αριθμό των θυμάτων της αστυνομίας του Χρυσοχοΐδη, της αμέλειας του Βγενόπουλου και των προνομιακά μιά ζωή βολικών άγνωστων κουκουλοφόρων, θα πρέπει είναι οπαδοί της Παπικής αλλά και (ενδεικτικά) της Ανθιμειανής άποψης ότι η ΕΚΤΡΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ!

Περιμένουμε τις απολογίες τους και τις συγγνώμες τους…
~~~@~~~
14/05 22:39  PREMIUM
Μία είναι η Eξουσία ! Η ... Γυναίκα ! ///@PREM@\\\ Ananeo-Mondesqieu (1961- ???)
14/05 22:50  χορδιστής συναισθημάτων
Κάποτε είχε πτωχεύσει και η Δανία
Από iconology2009

Η αφορμή της πτώχευσης της Δανίας:ο βομβαρδισμός της Κοπεγχάγης-ο πρώτος στην ιστορία της ανθρωπότητας-από τον στόλο του Νέλσονα.

Ω ναι! Πτώχευση είχε κάποτε κηρύξει και η Δανία! Συντασσόμενη με τις δυνάμεις του Ναπολέοντα, βρέθηκε απέναντι στην οργή και τη μάνητα του Αγγλικού στόλου που -γιά πρώτη φορά στην Ιστορία!-βομβάρδισε μιά πόλη, τη Κοπεγχάγη. Έτσι η πόλη και η χώρα συνακόλουθα την επαύριο των βομβαρδισμών και των λεηλασιών, καταστροφών και πυρκαγιών που επακολούθησαν, βρέθηκε με κατεστραμμένες όλες τις υποδομές της.

Η "Νύχτα" του Τορβάλδσεν ήταν αναντίστοιχη με την νύχτα της οικονομικής κρίσης της Δανίας, που όμως αποδείχτηκε σύντομη.



Τί παράξενο όμως! Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η χώρα ανένηψε και ανέκτησε σημαντικό μέρος της αίγλης της και της ευμάρειας της. Και όχι μόνο αυτό αλλά ακριβώς αυτή η περίοδος της πτώχευσης η μικρή αυτή χώρα έζησε τον δικό της “Χρυσό Αιώνα”. Ονόματα όπως ο Κιρκεγκάαρντ, ο Χανς Κρίστιαν ‘Άντερσεν(ο μεγάλος παραμυθάς), ο Τορβάλδσεν(ο μεγάλος νεοκλασσικός γλύπτης) και ο Κρίστεν Κοεμπκε , ο μεγαλύτερος ζωγράφος τους κι ένας απ’τους σημαντικότερους του 19ου αιώνα έζησαν ακριβώς στην περίοδο εκείνη της οικονομικής κρίσης της Δανίας.

Η Δανία γρήγορα πέρασε στο φώς της μέρας και της ευμάρειας. Οι πνευματικές δυνάμεις της χώρας αποδείχτηκαν στιβαρές. Ο Κοεμπκε,ζωγράφος αυτού του εξαιρετικού ηλιόφωτου πίνακα,είναι ενδεικτική περίπτωση.



Τί αντίστοιχο έχουμε να προσφέρουμε εμείς σ’αυτή την λάμψη; Από τον ανοιακό μας ηγέτη μέχρι την απούσα, μουγγή και ουσιαστικά ανύπαρκτη πνευματική ηγεσία, τίποτε δεν αντιρροπεί στο διαβατάρικο δράμα της πτώχευσης.
14/05 22:58  PREMIUM
Εγώ θάμαι ο Christian ... Discountsen ??? Τί λες ???
14/05 23:00  χορδιστής συναισθημάτων
Και εγω ?
~~~@~~~
14/05 23:01  χορδιστής συναισθημάτων
Ο χορδσμούνσεν ???
~~~@~~~
14/05 23:25  ...................
Φωναξε κανεις???
14/05 23:33  PREMIUM
Ενίσταμαι κύριε...Πρόεδρε ! Την πρώτη γυναίκα δεν την έλεγαν ΕΥΑ, αλλά Anna ή...Annita ! :-)
14/05 23:35  χορδιστής συναισθημάτων
Το sudoku ως μεταπαίγνιο


Χρησιμοποιώντας τίτλους έργων του Dostoievski, θα μπορούσαμε να γράψουμε ότι το sudoku μετατρέπει τον παίκτη σε ηλίθιο. Όμως γνωστικά, το φαινόμενο είναι χειρότερο. Δεν υπάρχει μόνο μια μεταμόρφωση, αλλά και αναμόρφωση. Ο παίκτης του μοναχικού παιγνίου όχι μόνο περιορίζεται νοητικά σ' έναν τεχνητό και κλειστό χώρο, μα επιπλέον δίνει έμφαση στα αποτελέσματά του. Με άλλα λόγια, εισχωρώντας στο δόγμα του sudoku, θεωρεί τον εαυτό του ικανό για κάτι που στην ουσία είναι ανούσιο. Η εξάσκησή του σε μια απλή μορφή δυναμικού προγραμματισμού τού δίνει την εντύπωση της νόησης, δίχως να μπορεί να επινοήσει ότι αυτό το μοντέλο ανάδειξης δεν ισχύει παρά μόνο μέσω του μεταπαιγνίου. Ο πραγματικός παίκτης δεν είναι ο λύτης του sudoku. Αυτός λειτουργεί συμβατικά όπως και ο παίκτης ενός τυχαίου παιγνίου. Ο πραγματικός παίκτης είναι αυτός που προγραμματίζει την επίλυση του sudoku, για ελάχιστο χρόνο βέβαια, και αυτός παράγει το sudoku. Σε κάθε περίπτωση, το κέρδος το έχει ο δημιουργός, ενώ ο λύτης νομίζει ότι το έχει αυτός. Αλγοριθμικά είναι εύκολο να αποδείξουμε ότι η διαδικασία δεν είναι παρά μόνο μια ελαχιστοποίηση του τύπου Lagrange. Ο λύτης ξεχνά, όμως, το ρητό του Lao Tseu: « Ένας καλός πολεμιστής δεν είναι ποτέ βίαιος». Το παράδοξο της φράσης είναι μόνο γλωσσικής τάξης και όχι γνωστικής. Το σύστημα που προωθεί το sudoku χρησιμοποιεί αφενός τη δύναμη του δόγματος και αφετέρου την αδράνεια της μάζας. Έτσι, εξασφαλίζει τη συστηματική αδρανοποίηση του πληθυσμού μέσω μιας ειδικής απασχόλησης. Το κλειστό πλαίσιο του sudoku περιορίζει τόσο πολύ τη σκέψη που δεν επιτρέπει στον λύτη μια νοητική ανάδραση για να βρεθεί εκτός δόγματος. Είναι ευτυχισμένος με τα αποτελέσματά του και μάλιστα περήφανος, ενώ στην πραγματικότητα δεν παράγει παρά μόνο μια αυτόματη διαδικασία. Το πλεονέκτημα για το σύστημα είναι ότι ο λύτης δεν είναι σε θέση όχι μόνο να το αμφισβητήσει, αλλά ούτε καν να σκεφτεί να το αμφισβητήσει. Η τάξη του συστήματος είναι γραμμική και δογματική. Μέσ
14/05 23:36  χορδιστής συναισθημάτων
Μέσω της παραγωγής ενός ουδέτερου παιγνίου, το σύστημα απορροφά οποιαδήποτε αντίσταση πριν καν υπάρξει. Με άλλα λόγια, έχουμε μια παθητική μορφή αυτοεξουδετέρωσης μέσω της ουδετερότητας. Με την εξάσκηση, ο λύτης εξειδικεύεται σε μια περίπτωση που δεν έχει καμία επίπτωση πάνω στο κοινωνικό πλαίσιο. Το sudoku είναι μια μεταλλαγμένη μορφή πασιέζας που αδρανοποιεί κάθε προσωπική βούληση μέσω της δημιουργίας μιας παθητικής εξάρτησης. Το σύστημα που προωθεί το sudoku δεν προσπαθεί ν' αναδείξει τον άνθρωπο, αλλά ένα ον που δεν είναι πια πολιτικό, μα εντελώς ενσωματωμένο σ' ένα δόγμα που εξασφαλίζει την αδράνεια και την ουδετερότητα. Και δεν είναι τυχαίο που οι εκπαιδευτικοί δεν προωθούν αυτό το παίγνιο. Ξέρουν, μέσω της ανάλυσης του παιγνίου, πόσο λίγο συνεισφέρει στη γνωστική ανάπτυξη του παιδιού. Όσο για τους ενήλικες, μόνο ο Dostoievski μπορεί να τους διαφωτίσει. Όμως, ποιος διαβάζει την ώρα της μόδας;

Σχετικά με το blog
Προσπάθεια να αναδείξουμε τις ... εκπτώσεις σε όλες τις φάσεις της ... ΖΩΗΣ και του ... ΧΑA λαμβάνοντας ... ΠΑΝΤΑ σοβαρά υπόψιν ότι σε πολλές περιπτώσεις το ..."φτηνό" το τρώει ο ..."Λύκος" !
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις