ΣΤOY ... ΠΕΙΡ~αιώτη ΤΟ ... ουζερί ~ ΛΟΓΙΑ ΠΙΚΡΑ ~ ΚΟΡΜΙΑ ΝΕΚΡΑ ~ ΒΛΕΜΜΑ ΣΒΗΣΜΕΝΟ !!!
Χωρίς k n o w ... how και μόνο με " c u l t u r e " ????
Σύνδεσμοι


ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ... ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ !!!
1062 αναγνώστες
Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010
23:29

Αρκετά με τα λαϊκά καψουροτράγουδα !!!

 

Για απόψε…ροκιά με χρηματιστηριακή allusion
 
Εν όψει και της επίσκεψης του Πρωθυπουργού μας
 
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και όχι…μόνο ! :-) 

Αξιολογήστε το άρθρο 
8 ψήφοι
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σχόλια

04/03 23:37  PREMIUM
Τί έγινε ??? Μπλόκαρε το γιουτιούμπι και η ροή του...χρήματος ??? :-)
04/03 23:52  PREMIUM
Εντάξει ! ...Αποκαταστάθηκε ! Όλα...καλά ! :-)
05/03 00:59  TRITON
Dark side of the moon,περιοχή ανεξερεύνητος για τους κοινούς θνητούς,νάστε καλά τι μου θυμήσατε!
05/03 06:49  PREMIUM
Ποτέ δεν ξέρεις όσο ακόμη υπάρχει...TIME ( http://www.youtube.com/watch?v=MYiahoYfPGk ) αγαπητέ μου Τρίτωνα ! Καλημέρα ΠΑΝΤΑ με χαμόγελο !
05/03 11:09  χορδιστής συναισθημάτων
Η Α.πόλυτη Ε.λευθερία ειναι το πρώτο και τελευταίο όπλο του Ηρακλη του Φωτός.
~~~@~~~
Διάκριση
Ιάσων
Αφοβία
Συγχώρεση"
05/03 12:09  PREMIUM
Καλά μας τα λες φίλε ! Αλλά ο...ΙΑΣΩΝ που "κολλάει" μαζί με τα άλλα..."τρία" ???
05/03 12:16  χορδιστής συναισθημάτων
Ο Ιάσονας, έχοντας πάρει ως σύζυγό του τη Μήδεια, παρέδωσε στον Πελία το Χρυσόμαλλο Δέρας. Από το σημείο αυτό και πέρα δημιουργήθηκαν διάφορες παραδόσεις και εκδοχές. Σύμφωνα με μία, ο Ιάσονας πήρε τη βασιλεία, αλλά σύμφωνα με άλλη ήταν τόσο εξαντλημένος, ώστε απλώς έζησε ήσυχα στην πόλη του και απέκτησαν με τη Μήδεια ένα γιο, τον Μήδειο. Μετά από λίγο καιρό όμως θέλησε να εκδικηθεί τον θείο του τον Πελία για τα όσα αυτός είχε κάνει στον πατέρα του (τον είχε σκοτώσει αναγκάζοντάς τον να πιεί αίμα ταύρου). Τότε η Μήδεια, αναλαμβάνοντας να ικανοποιήσει την εκδικητική μανία του Ιάσονα, συνέλαβε, ως μάγισσα, το εξής σατανικό σχέδιο: μπροστά στις κόρες του Πελία έσφαξε ένα κριάρι και αφού το έκοψε κομμάτια το μετέβαλε ύστερα με μάγια σε ζωντανό αρνάκι, δείχνοντας έτσι ότι μπορεί να επαναφερθεί με τον ίδιο τρόπο σε νεανική ηλικία κάθε γεροντικός οργανισμός, ακόμα και άνθρωπος. Οι χαζές θυγατέρες τότε κατέσφαξαν τον γέροντα Πελία προσδοκώντας τη μετατροπή του σε νέο, αλλά ο Πελίας δεν ξαναγύρισε πια στη ζωή. Μετά από αυτά ο γιος του Πελία, ο Άκαστος, έδρασε αμέσως, διαδεχόμενος τον Πελία στον θρόνο της Ιωλκού, και έδιωξε από την πόλη τη Μήδεια με τον Ιάσονα. Το ζευγάρι βρήκε καταφύγιο στην Κόρινθο.

Στην Κόρινθο ο Ιάσονας και η Μήδεια έζησαν ήσυχα για 10 τουλάχιστον χρόνια. Με την πάροδο του χρόνου όμως ο Ιάσονας άρχισε να βαριέται τη Μήδεια και άρχισε να βλέπει την όμορφη και πολύ νεότερη θυγατέρα του Κορίνθιου βασιλιά Κρέοντα, τη Γλαύκη ή Κρέουσα. Τελικώς τη μνηστεύθηκε. Η Μήδεια κατάλαβε τότε ότι ήταν σε δύσκολη θέση, καθώς έμενε μετέωρη σε ένα τόπο ξένο, και με κλειστό τον δρόμο της επιστροφής, καθώς το έγκλημά της με τον Άψυρτο θα πληρωνόταν σκληρά στην Κολχίδα. Προσπάθησε λοιπόν να πείσει τον Ιάσονα να της μείνει πιστός, θυμίζοντάς του τους όρκους πίστεως που της είχε δώσει και επικαλούμενη ως μάρτυρες τους ίδιους τους θεούς. Αυτά όμως αποδείχθηκαν μάταια, οπότε η Μήδεια εκδηλώθηκε ξανά ως μάγισσα: Απέστειλε ως γαμήλιο δώρο στη Γλαύκη ένα νυφικό χιτώνα, που μόλις τ
05/03 12:17  χορδιστής συναισθημάτων
Απέστειλε ως γαμήλιο δώρο στη Γλαύκη ένα νυφικό χιτώνα, που μόλις τον φόρεσε πήρε φωτιά και την έκαψε ζωντανή. Το ίδιο έπαθε και ο πατέρας της, ο Κρέων, προσπαθώντας να τη βοηθήσει. Για τον Ιάσονα, η Μήδεια επεφύλαξε τη σκληρότερη εκδίκηση: Σκότωσε τα δύο παιδιά τους. Από τότε το όνομά της έγινε συνώνυμο της μάνας που σκοτώνει τα παιδιά της. Πιθανώς ο Ιάσονας θα πάθαινε τίποτα χειρότερο αν, όπως φαίνεται, δεν εξακολουθούσε να αποτελεί για τη Μήδεια μια ελπίδα. Ο Ιάσονας την αντιμετώπισε οργισμένος, οπότε η Μήδεια ανέβηκε ψηλά στους αιθέρες πάνω σε ένα μαγικό άρμα που της έστειλε ο θεός Ήλιος και εξαφανίσθηκε από προσώπου γης.
05/03 12:21  PREMIUM
Απα πα πα...favlos ΚΥΚΛΟΣ ΑΧΕ ! :-)

Εσύ που τα ξέρς ούλα..Πες μας τί απέγινε ο..Μήδειος ???
05/03 12:23  χορδιστής συναισθημάτων
11:41 χορδιστής συναισθημάτων
Ξέρετε εκείνο τον τύπο που την έχει
σαν τσολιάς και στην απογνωση του γιατί
γύρισε όλο τον κόσμο εδω και αιώνες
και γάμησε όλο τον ντουνιά...στο τέλος
την γύρισε απο κάτω και γαμήθηκε πατόκορφα!
έλλην...με μικρό!
05/03 12:25  PREMIUM
Αχα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα...
05/03 14:43  PREMIUM
Αγαπητέ Πρωθυπουργέ μας !
Να τους πείτε ότι για <ΜΑΣ> τα...λεφτά ΔΕΝ είναι ο...στόχος !
http://www.youtube.com/watch?v=oWnvTEdfnus

Αλλά αν είναι νάρθουν...καλοδεχούμενα ! :-)
05/03 14:52  χορδιστής συναισθημάτων
Βασικά...ο ιάσων...ηταν σε κυνήγι αγιουγούρουνου και κρασκοκατανύξεις κτλ...
εννοείται και τζούλιες ΝΑ!
Το οτι η μήδεια εφυγε με άρμα..ειναι για
να μην βρούν το πτώμα...
στα γούστα μέχρι τα γεράματα...ειχαν και
χάπια σπέσιαλ ΤΟΤΕ...
~~~@~~~
05/03 14:55  χορδιστής συναισθημάτων
Ο Μήδειος πηγε στον κολλητο του ιάσωνα
τον χείρωνα και έμαθε τις μαγκιές του
σογιού!
Ολοι στα γούστα!
05/03 14:56  χορδιστής συναισθημάτων
«Υπάρχουν δύο τρόποι να μάχεσαι, μέσω του νόμου και μέσω της δύναμης. Ο πρώτος τρόπος ταιριάζει στον άνθρωπο και ο δεύτερος στα θηρία. Αφού, όμως, ο πρώτος τρόπος είναι ανεπαρκής, πολύ συχνά γίνεται αναγκαίο να καταφύγει κανείς στον δεύτερο. Για αυτό ο πρίγκηπας χρειάζεται να γνωρίζει να χρησιμοποιεί και τους δύο τρόπους και τον ανθρώπινο και τον θηριώδη. Οι συγγραφείς της αρχαιότητας δίδασκαν τούτο το μάθημα αλληγορικά, όταν αφηγούνταν πώς ο Αχιλλέας και πολλοί άλλοι αρχαίοι πρίγκηπες στέλνονταν για διδασκαλία στον Χείρωνα τον κένταυρο. Έχοντας για δάσκαλο ένα πλάσμα μισό ανθρώπινο και μισό θηρίο σημαίνει ότι μαθαίνει κανείς πώς να χρησιμοποιεί τη μία και την άλλη φύση, και ότι η μία δίχως την άλλη δεν μπορεί να διαρκέσει».
05/03 16:13  PREMIUM
Στη...μυθολογία μου απαντάς...πάραυτα ! :-)
Στις χρηματιστηριακές μου απορίες αφήνεις αναπάντητα...ερωτήματά μου ! :-)

Μην ξεχνάς όμως ότι ο τίτλος στο blog είναι : "Τα δυο καλύτερα golden boys" και όχι...historic boys ! :-)
05/03 16:15  χορδιστής συναισθημάτων
05/03 16:20  PREMIUM
...Ακόμα και στο θάνατό του ο σοφός κένταυρος άφησε πίσω μια τεράστια κληρονομία για την ανθρωπότητα. Την κληρονομιά της αυτογνωσίας και των θυσιών που απαιτεί η επίτευξή της...
05/03 16:21  χορδιστής συναισθημάτων
ο μηδειος δεν πεθανε μικρός...φυγαδευθηκε!
05/03 16:23  χορδιστής συναισθημάτων
«Υψώθηκε απαλά σαν φυσαλίδα καμωμένη από σαπουνόνερο, ο κόσμος όλος καθρεφτίστηκε σαν μινιατούρα στην γυαλιστερή επιφάνειά της κι ύστερα έσκασε αθόρυβα. Ήταν άραγε δυνατόν να είμαι εντελώς χαμένος, όταν αυτή η ουράνια μικρή μελωδία είχε ριζώσει μυστικά μέσα μου και άνθιζε μ' όλα τα απαλά, σαν του ουράνιου τόξου, χρώματά της ;

»Κάποιο νόημα υπήρχε στην άστατη ζωή μου, υπήρχε μέσα μου κάτι που δεχόταν τούτα τα καλέσματα από κόσμους μακρινούς κι ανώτερους κι ανταποκρινόταν σε αυτά...»

Έρμαν Έσσε, ''Ο Λύκος της Στέπας''
05/03 16:28  PREMIUM
Όλα σου καλά ! Και αυτό το : Υψώθηκε απαλά σαν φυσαλίδα καμωμένη από σαπουνόνερο (και μέχρι...<εκεί> ίσως το καλύτερο ! :-)
05/03 16:29  χορδιστής συναισθημάτων
Το μεγαλύτερο μυστικό : ο Νίτσε δεν ήθελε να είναι μόνος. Δεν ήταν η μοναξιά ο επιλεγμένος του σύντροφος. Μπορεί να ήθελε να κυνηγήσει υπέρτατους στόχους, μπορεί να ονειρευόταν μεγαλεπήβολες αναβάσεις σε δύσβατα κρυφά μονοπάτια, να σκαρφαλώνει με τα χέρια, με τα πόδια, γραπώνοντας τα βράχια με τα νύχια του το κακοτράχαλο βουνό του Πνεύματος, ατενίζοντας πέρα μακριά την Φλόγα, που γεννά και καταβροχθίζει τα πάντα, μπορεί να λαχταρούσε να συλλάβει το Μεγάλο Μυστικό του κόσμου μας, τις ανομολόγητες κινητήριες δυνάμεις, μπορεί να αναζητούσε παθιασμένα μια ολοκληρωτική απόλυτη θεωρία που λευτερώνει τον άνθρωπο, μπορεί να ήθελε να φτάσει στην υπέρτατη, ανυπέρβλητη κορυφή και από κει να βιγλίσει, με τον άνεμο να φυσά και ν’ ανεμίζει το κασκόλ και τα μαλλιά του, με τα ατίθασα όρνια να του κρώζουν χαιρετώντας τον, και από κει να βιγλίσει όλο το Σχέδιο της δημιουργίας, μπορεί να ποθούσε μια μυστική Αποκάλυψη, ένα σμίξιμο σχεδόν ερωτικό με το βαθύτερο Eίναι του ανθρώπου, αλλά μόνος, μόνος δεν ξέρω αν ήθελε να ήταν…
Μόνος και θεός ???
Θεικός και μόνος ???
05/03 16:31  χορδιστής συναισθημάτων
θα έλεγα πως "τα μικρά μπουκάλια με μηνύματα" που ρίχνουμε στον ωκεανό δεν ακολουθούν μία εντελώς τυχαία και χαώδη πλεύση, αλλά αντιθέτως έχουν την τάση να εκπληρώνουν τον σκοπό τους, να βρίσκουν τον κατάλληλο παραλήπτη, αυτόν για τον οποίο στάλθηκαν. Λες και υπάρχει πράγματι κάποιο ‘‘άγνωστο θείο έργο’’, που ζητά την αποκατάστασή του και δεν μένει παρά σε μας να ανταποκριθούμε στο κάλεσμα. Προσπαθώ να είμαι ορθολογιστής, λογικός και εγκρατής, αλλά νιώθω συνεχώς πως κάτι ή κάποιος, πίσω από το πλουμιστό πέπλο της ζωής, στα παρασκήνια, μας κλείνει το μάτι…

θα ήθελα να σας αναφέρω κάτι που σίγουρα γνωρίζετε αλλά μία ακόμη μαρτυρία ίσως είναι σημαντική, καθώς πρόκειται για κάτι επιμελώς κρυμμένο («κρύπτεσθαι φιλεί») και απαγορευμένο για την σταθερότητα του κόσμου μας. Αυτό λοιπόν που ήθελα να σας πω, ένα μεγάλο μυστήριο και μυστικό δια μέσου των αιώνων, είναι ότι : οι ιστορίες είναι αληθινές ! Οι ιστορίες είναι αληθινές. Αυτά τα πράγματα όντως υπάρχουν !

Περίεργες παρουσίες, εμφανίσεις από το πουθενά, όνειρα γεμάτα πραγματικότητα ενός άλλου επιπέδου, ήχοι και χρώματα πέρα από το εμφανές, άγνωστες εκρήξεις ακατανόμαστων πραγμάτων, συμπτώσεις γεμάτες νοήματα, τυχαίες συναντήσεις που ήταν μοιραίο να συμβούν, απόμερα μονοπάτια που οδηγούν εκεί που ήσουν πάντα, απίστευτες μοναδικές ιστορίες που όμως, πέρα από κάθε λογική, είναι αληθινές !

Βέβαια γνωρίζω τώρα πως λέγοντας αυτά πολλοί θα δυσπιστήσουν, πολλοί θα γελάσουν, πολλοί θα κοροϊδέψουν κουνώντας το χέρι περιφρονητικά για μία ακόμη ευφάνταστη ανοησία. Όμως εμένα δεν με απασχολεί αυτό γιατί γνωρίζω, γιατί ξέρω πως εκείνοι που θα αντιδράσουν έτσι δεν κατάλαβαν το μήνυμα, δεν άκουσαν καν αυτό που είπα, κι αυτό επειδή το μήνυμά μου, όσο απλό και ξεκάθαρο κι αν φαίνεται, στην πραγματικότητα είναι κωδικοποιημένο, φρόνημα κρυμμένο πίσω από έναν σοφό κώδικα, που μόνο λίγοι μπορούν να σπάσουν και να κατανοήσουν σε βάθος αυτό που εννοεί όταν λέει πως : οι ιστορίες είναι αληθινές !
05/03 16:34  χορδιστής συναισθημάτων
Κι όμως, υπάρχει ένας τρόπος μέσα στον κόσμο μας για να πάρει κανείς μια ιδέα για όλα αυτά, αρκεί μόνο να προσέξει την ‘’ματιά’’ των μικρών παιδιών, το πώς τα παιδιά παίζουν και σχετίζονται με τον κόσμο όταν αφεθούν μόνα και ελεύθερα για να το κάνουν αυτό. Γιατί ο νους τους δεν έχει συνδεθεί ακόμη πλήρως με τον ξεκάθαρο και ‘’πραγματικό’’ κόσμο των μεγάλων, γιατί δεν έχουν προσαρμοστεί ακόμη ολοκληρωτικά στις απαιτήσεις του εξωτερικού "Matrix" που καθορίζει τις ζωές μας.

Και τότε μπορεί πιο άμεσα να παρατηρήσει κανείς αυτό το καταπληκτικό που συνήθως ξεχνάμε : πως η αλήθεια είναι στην ψυχή, πως ο κόσμος και η πραγματικότητα δεν είναι μονοσήμαντα και απόλυτα. Η αλήθεια είναι στην ψυχή ! Και πράγματι, σε αυτήν την διττή κατάσταση της ύπαρξης ίσως οφείλετε η δυσκολία στην προσέγγιση της ‘’φύσης της πραγματότητας’’ και οι τόσες πολλές ‘’δυνατότητες χειρισμού και κατανόησής της’’.

Δεν είμαστε ο πραγματικός εαυτός μας. Ο αληθινός εαυτός μας είναι μία δυνατότητα. Το μεγάλο ζήτημα είναι αν θα καταφέρεις να αναστήσεις τον εαυτό σου πραγματώνοντας τις δυνατότητές του.

Πρόσεξε ότι αγαπάς αληθινά σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί αυτό είσαι εσύ. Αν το αφήσεις, θα πεθάνεις.

Φοβάσαι όσα δεν γνωρίζεις.

Ο γλωσσολόγος Ντέηβιντ Σήμαν εξηγεί πως «στην γλώσσα των Χόπι (ινδιάνικη φυλή), τα ρήματα δεν έχουν χρόνους κι έτσι παρελθόν, παρόν και μέλλον ανακατώνονται συνέχεια σε ένα άχρονο παρόν». Ο Άγγελος Τερζάκης γράφει «εγώ ζω αλλιώτικα –με τις στιγμές. Αχ ! είναι μεγάλο πράγμα οι στιγμές… Σαν κόμποι φωτεινοί που σταλάζουν από άστρο ανέσπερο. Άκουσε λοιπόν : ν’ ανοίξεις την καρδιά σου στις στιγμές. Είναι ένα κομπολόι από αγγελούδια που κατεβαίνουν κυκλικά και μας αγγίζουνε με το φτερό τους. Αγγίζουνε πάνω μας και γινόμαστε χαρούμενοι. Αγγίζουνε πάνω μας και γινόμαστε θλιμμένοι. Φεύγοντας όμως κάτι παίρνουν από μας μαζί τους. Κι άλλοτε πάλι μας φέρνουν».

Κι ο Σεφέρης μεταφράζει το ποίημα του Έλιοτ :
Ο χρόνος ο παρών και ο χρόνος ο παρελθών /
Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον
05/03 16:35  χορδιστής συναισθημάτων


Κι ο Σεφέρης μεταφράζει το ποίημα του Έλιοτ :
Ο χρόνος ο παρών και ο χρόνος ο παρελθών /
Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μέλλοντα χρόνο /
Και το παρελθόν περιέχει το μέλλον -

Φαντάζεστε μια τέτοια γλώσσα, ατελής βέβαια στην χρήση της, που δεν θα διέθετε χρόνους για τα ρήματα. Ό,τι θα λέγαμε θα μπορούσε εξίσου να αναφέρεται στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον. Μήπως αυτό δεν θα μας έδινε την αίσθηση μιας περίεργης αιωνιότητας, όπου τα πάντα θα συνέβαιναν πάντα ; Τίποτα δεν θα άρχιζε, τίποτα δεν θα τελείωνε και τίποτα δεν θα συνεχιζόταν, αλλά συνεχώς όλα θα υπήρχαν. Ίσως αυτό μας απάλλασσε από περιττά άγχη και δυσάρεστες σκέψεις…
05/03 16:36  χορδιστής συναισθημάτων
Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, ο χρόνος, όπως βέβαια και ο χώρος, δεν υπάρχει πραγματικά έξω, όπως τουλάχιστον τον αντιλαμβανόμαστε, αλλά προβάλετε προς τα έξω από τον εγκέφαλό μας. Είναι μια τεχνητή διάταξη που επιβάλει ο νους μας στα πράγματα και τα γεγονότα, ένας επινοημένος ρυθμός μέσα από την εξέλιξη, για να κινούμαστε καλύτερα στον χώρο και να έχουμε μία χρονική σειρά των καταστάσεων. Προβεβλημένη εικόνα του νου ή επιβεβλημένη αναπόδραστη ανάγκη ενός ευρύτερου σχεδίου, όπως και να ‘χει ο χρόνος μάλλον εξακολουθεί να είναι αυτό που οι πιο εύθυμοι το θέλουν «ο πιο σοφός δάσκαλος, που όμως στο τέλος σκοτώνει πάντα όλους τους μαθητές του».

Ο Σέξπηρ λέει κάπου πως «ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από χρόνο». Εννοώντας πως είναι το μόνο ον που μπορεί να συγκρατεί τον χρόνο, να παγιδεύει τις στιγμές, να μεταλαμπαδεύει την γνώση από γενεά σε γενεά. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από τον χρόνο, όχι μόνο τον δικό μας αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας μέχρι τώρα, όλων των ανθρώπων που έχουν ζήσει μέχρι σήμερα. Κι αυτό βέβαια φαίνεται ότι επιτυγχάνετε με τον καλύτερο τρόπο μέσω της γραφής.

Αν ένα ποντίκι ήξερε να γράφει τότε θα μπορούσε ίσως να προειδοποιήσει τους ομοειδείς του για όλες τις παγίδες που τους περιμένουν, να περιγράψει όλους τους επιτυχημένους τρόπους ευρέσεως τροφής και πώς να αποφεύγουν αποτελεσματικά τις γάτες. Έτσι, κάθε καινούργια γενεά ποντικών θα γνώριζε από πριν όλα αυτά τα απαραίτητα. Θα είχαμε έτσι την χειραφέτηση των ποντικών και ίσως κάποια στιγμή, μετά από πολλές γενεές φωτισμένων σοφών τροκτικών, θα ερχόταν εκείνη η μέρα που θα διεκδικούσαν ακόμη και την κυριαρχία σε αυτό τον δυστυχισμένο κόσμο των ανθρώπων…

Η συγγραφική είναι το μεγαλύτερο μυστήριο του κόσμου μας. Η συγγραφική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το μεγαλύτερο μυστήριο κι όχι ένα μυστήριο διότι είναι το ίδιο το μυστήριο αυτοπροσώπως... Δεν μιλάει για το μυστήριο, δεν το σχολιάζει, δεν το αναλύει, δεν φλυαρεί για αυτό, είναι η συγγραφική το ίδιο το μυστήριο εν εξελίξει... Κι αυτό
05/03 16:36  χορδιστής συναισθημάτων
Κι αυτό φαίνεται πως το γνώριζαν όλοι εκείνοι οι εναλλακτικοί, οι περίεργοι, οι πρωτοπόροι άνθρωποι του πνεύματος.. Όλοι εκείνοι που ασχολήθηκαν με την φύση του κόσμου μας, με την βαθύτερη ουσία του κόσμου μας, με τις ειδικές συνθήκες του κόσμου μας, με τις κρυφές πλευρές του κόσμου μας, με το θέατρο και με το παρασκήνιο του κόσμου μας... Όλοι εκείνοι άφησαν την κληρονομιά τους γραπτώς, προσπάθησαν να ξεκλειδώσουν τα μυστικά μέσα από τον λόγο, χρησιμοποίησαν τον λόγο για την σύνθεση και για την αποκάλυψη των μυστικών... Ο λόγος φάνηκε το πιο κατάλληλο μέσο για το μυστικό... Γιατί ο μεγάλος πόλεμος, ο έσχατος κι αόρατος, δεν θα γίνει στους δρόμους, ούτε στα οδοφράγματα, ούτε έγινε ποτέ εκεί, αλλά θα γίνει μέσα στα κεφάλια και μέσα στις ψυχές, θα καλιεργηθεί μυστικά μέσα στις συνειδήσεις... Κι ο μεγάλος πόλεμος είναι ΤΩΡΑ...
05/03 16:41  χορδιστής συναισθημάτων
Ξαφνικά, μια μέρα, εκεί που ήμουν χωμένος μέσα στο πλήθος και προσπαθούσα να πιάσω τα λόγια κανενός Σοφού, ένα τρανταχτό γέλιο ακούστηκε από πίσω μου. « Χα, χα, χα, προσπαθούν να βρουν την Αλήθεια… Αστείο δεν είναι ; ». Γύρισα κι είδα ένα παιδί, έναν λεπτό νεαρό, που καθισμένο στο έδαφος είχε στα χέρια του πέντε χρωματιστούς βόλους και έπαιζε με αυτούς, πετώντας τους ψηλά. « Τί εννοείς ; », τον ρώτησα, « τί ξέρεις εσύ από αυτά ; ». Εκείνος μου χαμογέλασε και, προς απάντησή μου, άρχισε να μου μιλά για τον κάθε Σοφό και για τα λόγια του, τι πίστευε ο καθένας και που αντιδικούσε με τους άλλους. Έπειτα, αφού σηκώθηκε όρθιος, σοβάρεψε και μου είπε : « Ο ρόλος του νου είναι να φρουρεί τις πύλες της αντίληψης και να απορρίπτει όσα δεν ταιριάζουν στον σχηματοποιημένο κόσμο που έχει δομήσει… Δεν μπορούμε να κατευθύνουμε τον Άνεμο, μπορούμε όμως να προσαρμόσουμε τα πανιά… Η Αλήθεια είναι βίωμα… ». Τον κοίταξα για μια στιγμή έκπληκτος κι ύστερα του είπα : « Κοροϊδεύεις τους Σοφούς και τις διδασκαλίες τους, αλλά το παίζεις κι εσύ ένας από αυτούς... Μόλις τώρα μου είπες την δική σου αλήθεια, την οποία σίγουρα θα έχεις πολλά επιχειρήματα για να την υποστηρίξεις… ». Ο νεαρός παρέμεινε λίγο ακόμα σοβαρός, για μια στιγμή μάλιστα νομίζω πως έδειξε να θίγεται από τα λόγια μου, κι έπειτα έσκασε σε τρανταχτά γέλια που έσειαν όλο του το κορμί. « Παλαβομάρες », μου απάντησε, « έλα να περπατήσουμε μαζί »…

Από εκείνη την ημέρα γίναμε φίλοι αχώριστοι. Τριγυρνούσαμε μαζί στην αγορά και συζητούσαμε μεταξύ μας για όλα τα θέματα. Ο περίεργος φίλος μου γνώριζε καλύτερα τα κατατόπια από εμένα, είχε γυρίσει όλες τις συνοικίες, όλα τα παραμάγαζα, είχε βρεθεί στις περισσότερες γειτονιές, και γνώριζε σχεδόν όλους τους ανθρώπους… Κάθε φορά που μιλούσαμε και αναλύαμε ένα ζήτημα πρόσεξα πως είχε κι έναν άλλο βόλο στα χέρια του και έπαιζε μαζί του. Η συντροφιά του με ευχαριστούσε. Οι γνώσεις του συμπλήρωναν τις δικές μου. Οι φαντασίες μας έτρεχαν σε διαφορετικά μονοπάτια και κάποια στιγμή συναντιόντουσ
05/03 16:42  χορδιστής συναισθημάτων
Οι φαντασίες μας έτρεχαν σε διαφορετικά μονοπάτια και κάποια στιγμή συναντιόντουσαν. Ενέπνεε ο ένας τον άλλο με διάφορους τρόπους και, κυρίως, τουλάχιστον τώρα αισθανόμουν πως δεν ήμουν μόνος μου στην αναζήτηση μου αλλά είχα κάποιον για να τα μοιραστώ όλα αυτά.

Έτσι περνούσα τον περισσότερο χρόνο μου ενώ ταυτόχρονα τριγυρνούσα ανάμεσα στην αγορά και παρατηρούσα τις συνήθειες των ανθρώπων. Γρήγορα πρόσεξα πως, με κάποιον περίεργο τρόπο, με επηρέαζαν όλα αυτά : οι καθημερινές, συνηθισμένες έγνοιες των ανθρώπων, η προσπάθεια των εμπόρων να πουλήσουν τα προϊόντα τους, το πλήθος με τις πολλαπλές ανάγκες που πάσχιζε να τις καλύψει, χαμένοι και κερδισμένοι σε έναν κόσμο δούναι και λαβείν, το πάρε-δώσε του χρήματος που έρεε αέναα αδιαφορώντας για κάθε αλήθεια… Γρήγορα πρόσεξα πως, με κάποιον περίεργο τρόπο, με επηρέαζαν όλα αυτά, σαν να έπρεπε να πάρω κι εγώ μέρος σε αυτό το αχανές παιχνίδι…

Ώσπου μια μέρα…


Ε, λοιπόν... Πολλά χρόνια έχουν περάσει από τότε. Τόσα πολλά που όλα αυτά μου φαίνονται σαν τα γεγονότα μιας άλλης ζωής. Τί σημασία έχουν ; Βέβαια, είναι όλα τα σημεία μιας ενιαίας γραμμής που οδηγεί στην σημερινή κατάσταση, αυτήν την κατάσταση που ξεκίνησα να σας λέω στην αρχή. Και η κατάσταση αυτή είναι πως : βρήκα την Αλήθεια ! Ναι, είμαι σίγουρος πως την βρήκα ! Γιατί να διστάσω λοιπόν να τ’ ομολογήσω ; Και είναι μία αλήθεια καταπληκτική, υπέροχη, η ΜΙΑ και ΜΟΝΗ αλήθεια, που μόνο εγώ την γνωρίζω…

Και ξέρω τι θέλετε τώρα. Να σας την πω… Αλλά όχι… Γιατί να το κάνω ; Απεναντίας, υπάρχουν πολλοί λόγοι που με συμβουλεύουν το αντίθετο. Αυτή είναι η δική μου Αλήθεια, έτσι όπως αποκαλύφθηκε σε μένα μετά από περιπέτειες και ταλαιπωρίες πολλές. Θα ήταν άδικο λοιπόν να σας την προσφέρω δωρεάν και άκοπα – θα ήταν άλλωστε μία Αλήθεια που δεν θα χρειαζόσασταν. Τί μου λέει πως είστε έτοιμοι για να την δεχτείτε ; Νομίζω πως χρέος έχω να μην σας την πω, πως δεν είστε έτοιμοι, δεν πρέπει ακόμα…

Μερικές φορές, ακόμα κι εγώ, παρά την σημερινή μου γνώση της Αλήθειας, νο
05/03 16:43  χορδιστής συναισθημάτων


Μερικές φορές, ακόμα κι εγώ, παρά την σημερινή μου γνώση της Αλήθειας, νοσταλγώ τα περασμένα. Υπάρχουν στιγμές που αναθυμάμαι εκείνα τα χρόνια της μοναξιάς και της βύθισης στο απόμακρο καλυβάκι μου… Την συντροφιά με τον παράξενο φίλο μου, που πετούσε στον αέρα κι έπαιζε τους βόλους του, σαν ζογκλέρ… Και εκείνο το πουλί… μερικές φορές η καρδιά μου επιθυμεί να μπορούσε να πετάξει μαζί του και να φύγει, έτσι όπως χάθηκε, μακριά στον ορίζοντα…

Αλλά τώρα γνωρίζω την Αλήθεια…

Μπορεί να μου πήρε κόπους και περιπέτειες πολλές, μπορεί να βασανίσθηκα χρόνια και χρόνια παραδέρνοντας από δω κι από κει, χαμένος μέσα σε σκέψεις δικές μου και των άλλων, μπορεί ελάχιστα πράματα πρακτικά να κατόρθωσα στην ζωή μου, αλλά τελικά είδα – ω, με πόση αλήθεια αγαλλίαση – είδα τους κόπους μου ν’ ανταμείβονται και την Αλήθεια, μία και μοναδική, ουράνια κι αστραφτερή, μεγαλόπρεπη, να παρουσιάζεται μπροστά μου μέσα στο φωτοστέφανο της πιο λαμπρής ανατολής…
05/03 16:58  χορδιστής συναισθημάτων
~~~@~~~
-μυαλό, ψυχή, καρδιά ,σώμα...
σε βάρδιες...

Σχετικά με το blog
Προσπάθεια να αναδείξουμε τις ... εκπτώσεις σε όλες τις φάσεις της ... ΖΩΗΣ και του ... ΧΑA λαμβάνοντας ... ΠΑΝΤΑ σοβαρά υπόψιν ότι σε πολλές περιπτώσεις το ..."φτηνό" το τρώει ο ..."Λύκος" !
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις